Gang verven

"Lezen over verven, doet verven", zo luidt een bekend Spaans spreekwoord. Onzin natuurlijk, maar wat doe je anders op een zondag? WIj hebben vandaag besloten ook de gang nog een beurt te geven.

Cola

Cola bestaat in vele soorten, merken en smaken. Zo wil Joke tegenwoordig alleen nog maar Cola Light van dat éne, bekende merk. Voor mij maakt het normaal gesproken niet uit, als het vooral maar koud is, liefst met een ijsklontje en een schijfje citroen erin. Maar gisteren was anders, heel anders. Toen kon de Cola me niet kleverig genoeg zijn! Tot mijn grote ergernis wilde het spul wat ik eerst gebruikte niet wat ik wilde. Het moest plakken, en dat deed het niet. Wat een ellende, zou het dan toch een vak zijn?

Waar ik het eigenlijk over heb? Nou, als één van de klusjes stond het repareren van een paar losse tegels tegen de gevel. Er zaten er drie zichtbaar los, maar de twee aangrenzende tegels zaten ook los. Ik hoor jullie denken, hoe kan het repareren van 5 losse tegels nu zo'n ergernis veroorzaken?

Ik dacht ze namelijk eerst gewoon met specie vast te zetten, ik had dat een metselaar wel eens zien doen, en toen leek het vooral erg eenvoudig. In werkelijkheid is dat anders. Als ik de mortel tegen de muur kwakte lag het - voordat ik goed kon kijken- alweer op de grond. Als ik het eerst aan de tegel smeerde was het of te weinig of teveel. En als ik na het aandrukken van de tegel er nóg een keer aankwam, lag weer alle specie onderin. Heel even hebben de vijf tegels op hun plek gestaan, maar in werkelijkheid zat er geeneen vast, dus heb ik de hele boel weer losgehaald. (= Slecht voor het humeur, tot mijn spijt heeft ook Joke dit gemerkt.) Ik ben toen eerst naar een bouwmaterialenhandel gereden om te vragen wat een Spaanse vakman daar voor gebruikt.

Het verlossende antwoord kwam: Cola moest ik hebben. Tegel- en steenlijm waar ze hier zo'n beetje alles mee in elkaar plakken. Grote zakken van 25 kg en het kost geen drol. Aanmaken met water en het plakt als de nete. Het is enigszins elastisch tijdens het verwerken, dus je kan aardig smokkelen. Hieronder het resultaat, met excuses aan Joke.

Van hokje tot werkplaats

Op ons landje staat al heel lang een oud gereedschaps- en klusschuurtje, dat was één van de factoren waarom we voor dit huis gekozen hebben. We hebben al eerder contact gezocht met een éénpitter klusbedrijf om het hok wat aan te passen zodat het bruikbaar wordt als werkplaatsje. Afgelopen week hebben we overeenstemming bereikt over de werkzaamheden die gedaan gaan worden. Er komt een raam in, met rolluiken en met rejas ervoor. De vloer wordt geëgaliseerd en voorzien van granito-plavuizen zodat er prettig op gewerkt kan worden. Het dak wordt gerepareerd en er komen ventilatieroosters in. Ook is er het plan om er een klein terras voor te maken zodat er ook buiten geklust kan worden. De planning is dat dit in juli gebeurt, zodat met de verhuizing direct de spullen uit de garage erin kunnen. Zelf zal ik de elektra voor mijn rekening nemen, dat lijkt me duidelijk. Ook kunnen daar dan weer de oude houten Bruynzeel magazijnstellingen van mijn vader in, die beginnen dan zo’n beetje aan hun vijfde leven. Onverwoestbaar spul maakten ze toen nog.

Temperatuur van het (zwem)badwater

Vanmorgen hadden we een stoffig klusje. We hebben het hutje, waar de werkplaats van Leo moet komen, uitgemest. Nadat we hiervan waren bijgekomen en een Menu del día hadden genuttigd  bij weer een nieuw adresje in Hondon de los Frailles, kon Leo zich niet langer bedwingen. Hij vond dat het tijd werd om het zwembad maar eens in gebruik te nemen.

Vanmorgen was het om 09.00 uur al 19 graden en het liep op tot 28.4 graden, ook het zwembad water is al opgewarmd tot zo’n 21 graden.

We hebben het water al meerdere keren gecontroleerd op de chloor- en zuurgraad. Ook is het al een aantal keren gestofzuigd, dus het is echt schoon en er is geen reden om er niet in te gaan, behalve dan misschien de nog ietwat zuinige temperatuur van het water.

Het viel niet direct mee, maar op 7 mei 2009 heeft hij in zijn eigen zwembad gezwommen!

Als het zo lekker warm blijft de komende dagen, ga ik het dit weekend ook proberen. Ook ik wil toch minstens één keer hebben gezwommen voordat we weer vertrekken.

 

Klussenlijst

Vandaag zijn we niet weggeweest, maar hebben we allerlei klusjes van de lijst gedaan. Omdat we over een week of twee al weer teruggaan naar Nederland om de verhuizing te regelen wordt duidelijk dat we hier niet alles afkrijgen. Sterker nog, als we drie klusjes doen, schrijven we er vier bij op het lijstje, dus dat gaat lekker! Wel is het zo dat de klusjes steeds kleiner worden, er zit dus wel vooruitgang in. Er zijn toch dingen die we in Nederland gaan regelen of kopen, omdat we vinden dat er hier te weinig keus is of omdat het domweg niet te koop is. Daarom hebben we een goed overzicht nodig van alle afmetingen van het huis, dus dat was vandaag een van de klusjes.

Verhuizen in Spanje

Vandaag zouden we 'even' een Certificado de Empadroniamento, kortweg Padron genaamd, gaan halen op het gemeentehuis. We weten ondertussen goed de weg naar Abanilla, ook het vinden van een parkeerplaats kost geen moeite meer. Op weg naar het gemeentehuis nog even langs het postkantoor, we gaan ons steeds meer thuis voelen. Zelfs het vinden van het goede loket gaat steeds makkelijker (ze hebben er maar twee, waarvan één voor burgerzaken), dus we zagen de toekomst zonnig tegemoet.

Toen we aan de beurt waren bleek het toch niet zo makkelijk. Om een uittreksel te kunnen krijgen moet je eerst ingeschreven zijn, dat is logisch. Maar we waren niet ingeschreven, dus dat moest eerst. Een kopietje van het Spaanse Sofinummer voor Buitenlanders (NIE), een kopietje van de paspoorten, een kopie van de koopovereenkomst van het huis (om aan te tonen dat je echt in de gemeente woont) en de inschrijving kan beginnen. Oh ja, en nog even het adres invullen. Dat wisten we, want van de gemeentearchitect hebben we immers de woonbaarheidsverklaring gekregen, en daar stond het op. Of we maar even op de kaart wilden aanwijzen waar het huis staat, dan konden ze het adres controleren. Ook moesten we even meekijken in de computer of we de namen van de vorige eigenaar of van één van de buren herkenden, dan zat het wel goed. We zagen echter niemand die ons bekend voorkwam.

Nu hadden we in ons dossier ook een Padron van de vorige eigenaar van wie wij het huis gekocht hebben, of ze daar misschien iets aan hadden? Nou, ze wilden wel even kijken. Op dat document stond echter een heel ander adres genoemd dan dat wat wij hadden!?  Ook in de computer wonen de buren op dat adres, dus wonen wij vanaf vandaag ook op het nieuwe (oude) adres. De buurman had al gezegd dat het adres wat wij hadden niet zou kloppen... Nu ze éénmaal wisten om welk huis het ging kwamen de tongen los. Er werd ook nog glimlachend geinformeerd of we de eerste eigenaar soms kenden, die met die mooie Turkse vrouw? Nee, die kennen we niet, maar iedereen op kantoor en ook de architect wisten haar nog goed te herinneren. Blijkbaar hebben we iets gemist.

Na wat gemopper tussen de wat seniore dame die de scepter zwaait op kantoor en het jonge meisje dat op een echte Olivetti mechanische typmachine de formulieren moest invullen, en ruim een uur later, was het probleem opgelost en konden we ingeschreven worden. Over een dag of drie zijn de uittreksels al klaar. We zijn benieuwd naar het adres.

Dit keer wel gelukt

Gisteren hebben we de muren waar het niet wilde dekken allemaal opnieuw gedaan, maar nu met "Titan Una Capa". Dit keer was het wel weer een succes, het verfde goed, het dekte in één keer over alle eerdere vlekken heen, en het is mooi egaal opgedroogd.

Agenda vandaag: Naar de gemeente om ons daar als eigenaar van een woning , cq. inwoner te registreren (Certificado de Empadronamiente), dit is ook nodig voor het op naam zetten van de aangekochte auto.

Beter ten halve gekeerd, dan ten hele gedwaald

Of anders, half werk is geen werk. Vandaag zijn we met veel plezier en inzet aan de vrolijke terra kleur begonnen. We begonnen in de foute blauwe kamer, en na twee streken werd al duidelijk: "Houston, we have a problem!"

Je kon deze verf niet aanbrengen, wat je ook deed, je veegde het met de kwast of zelfs met de roller er steeds weer af. Alleen als je heel voorzichtig met de roller deed bleef er wat verf achter, maar het ging dus nooit dekken. Waar het lichte, vrolijke geel het foute blauw in één keer dekte, was deze donkerder terra kleur van een ander merk een regelrechte ramp. We hebben de blauwe kamer afgemaakt, maar naar mate we vorderden, daalde ons humeur tot onder het vriespunt. We deden dit echt voor de kat zijn viool! Een groot, niet te vermijden vlekkenfestijn.
Optimistisch als altijd begonnen we na de lunch aan onze slaapkamer. Hier moesten we over een witte muur, dus dat zou vast beter gaan.

Sommige mensen leren het nooit, zo hebben we vandaag geleerd. Wederom de viool van de kat, die nodig gestemd moest worden. Zelfs over smetteloos wit wilde het niet dekken!
Ik wilde daarna eigenlijk gelijk de tweede laag over de blauwe kamer aanbrengen, maar Joke was de meest verstandige: "Doe het niet!" We gooien deze rommel weg en halen de vergelijkbare kleur van dat andere merk Titan Una Capa, dat ging als de brandweer, het verschil is eenvoudig te groot.

Daarom aan iedereen die het weten wil dit advies: als je humeur je lief is, koop NOOIT verf van het merk "Paintman".

Ter info:
Op de bus van Paintman staan alle bijzondere eigenschappen vermeld:
Het is verf van hoge kwaliteit, makkelijk aan te brengen, waterverdunbaar, haar kleuren dragen bij aan een prettige woonomgeving, het is goed afwasbaar en ruikt bijna niet.
Ze zijn maar één ding vergeten: zorgen dat het goed dekt!!

Rust

Soms krijgen we vragen in de trant van: "Waar beginnen jullie aan, waarom doe je dit?" Een eenduidig antwoord hebben we niet. Het gejaagde karakter van de maatschappij in Nederland, altijd kunstlicht om je heen, altijd geluid, soms herrie (en dan bedoelen we niet de vogels!). Maar ook het besef dat dit leven zich maar één keer laat leven en de sterker wordende behoefte daar ook zelf iets mee te doen. Vandaag is niet de generale repetitie van morgen, maar vandaag is vandaag. Nee, we zijn absoluut geen doemdenkers, maar zagen en zien steeds weer opnieuw teveel voorbeelden van mensen die echt uitkijken naar hun pensioen. Als het dan zover is, dan is daar dat ene ongeluk, die sluipende ziekte, of die andere onvoorziene gebeurtenis waardoor de verwachte toekomst er ineens anders uitziet of er zelfs niet meer is. In de maatschappij zijn steeds meer geluiden over de eigen verantwoordelijkheid voor de "oude dag" te horen. Pensioenen worden uitgehold en alle voorzieningen voor later zijn niet meer vanzelfsprekend. Wij hebben daarom iets gedaan wat we allebei van huis uit hebben meegekregen: Sparen, sparen en nog eens sparen. We hebben gekozen om onze vroegere inkomsten bewust te gebruiken voor een buffer voor later. Daarmee hebben we nu onze vrijheid gekocht zodat we aan deze nieuwe periode konden beginnen. Wie wil er nu geen leven rijk aan avonturen?

Fout Blauw

Vandaag zijn we begonnen met het nemen van afscheid van Fout Blauw.

Alle muren in het huis zijn nog origineel wit spuitwerk, op één kamer na. Deze was -zonder de deksels van de schakelaars en stopcontacten te verwijderen- in een, wat ons betreft, foute kleur blauw geschilderd. We moeten niet vergeten dat alle eigenaren vóór ons Engelsen waren, en die hebben soms een bijzondere smaak voor kleuren. We hebben een combinatie van zonnig geel en een frisse tint terra uitgezocht en zijn vandaag begonnen met het geel. Twee muren van de kamer worden geel, dat ziet er lekker licht uit als de toekomstige loge's wakker worden. Het foute blauw had niet overal gedekt, ook was er "netjes" om de schakelaars heen geschilderd, dus moest het echt verdwijnen. Morgenochtend gaan we verder met onze slaapkamer, waar hetzelfde geel komt.

Ook de blauwe bloemetjesgordijnen zullen niet terugkeren op de logeerkamer.