Papierwerk

Vandaag hebben we het (alweer) rustig aan gedaan.

Er is een was gedraaid, de oude mails zijn opgeruimd en het papierwerk rond de vorige week gemaakte ziektekosten in is gang gezet.

Als eerste moeten de kosten bij de Spaanse ziektekostenverzekering gedeclareerd worden. De kosten die niet door de reguliere ziektekostenverzekering vergoed gaan worden, moeten we vervolgens bij de reiskostenverzekering claimen.

Het declareren bij de Spaanse maatschappij via het web ging vlot, en zoals verwacht wordt niet alles vergoed. Nu even afwachten hoe de declaratie van de resterende kosten bij "De Europeesche" gaat verlopen.

Om over na te denken

Dit artikel uit het AD van een paar dagen geleden wil ik jullie niet onthouden. Het zijn allemaal "Open Deuren", maar ik vind het toch goed zoals een ander ze nog eens opschrijft.

Bronnie Ware is een Australische vrouw, die al jaren als stervensbegeleider van terminale patiënten werkzaam is.

Over haar ervaringen tijdens dit zware werk heeft ze onlangs een boek geschreven, waarin ze tot een top vijf levenslessen van stervenden komt.

 

1. Ik wilde dat ik de moed had gehad om een leven te leiden zoals ik dat zelf wilde, en niet zoals anderen dat van mij verwachtten.
Volgens Bronnie beseffen mensen, die zien dat hun leven bijna voorbij is en terugkijken, plots hoeveel onvervulde dromen zij hebben gehad.

2. Ik wilde dat ik niet zo hard en veel gewerkt had.
Vooral mannelijke patiënten die Bronnie verpleegd had, vertelden over dit gevoel van spijt. Ze hebben het opgroeien van hun kinderen gemist en vinden dat ze te weinig tijd met hun partner hebben doorgebracht.

3. Ik wilde dat ik vaker mijn gevoelens had durven uiten.
Veel mensen onderdrukken hun gevoelens om geen ruzie met anderen te krijgen. Veel ontwikkelde ziekten hielden verband met de bitterheid en wrok die zij droegen als gevolg van het inhouden van hun emoties.

4. Ik wilde dat ik meer contact had gehouden met mijn vrienden.
Vaak zitten mensen zo gevangen in hun eigen leven dat ze daardoor vriendschappen verwaarlozen. Bij het sterven mist iedereen zijn vrienden.

5. Ik wilde dat ik mezelf gelukkiger had laten zijn.
Volgens Bronnie realiseren mensen niet dat geluk een keuze is. Ze blijven vastzitten in oude patronen en gewoonten. Mensen zijn bang voor veranderingen en bedriegen zichzelf door te denken dat ze gelukkig zijn, maar diep in hun hart weten ze dat het niet waar is.

Het leven is een keuze, heeft Bronnie Ware door al deze lessen geleerd: Kies bewust, kies verstandig, kies eerlijk. Kies geluk.


Bij de vertaling hierboven zijn zeker de nodige opmerkingen te maken, daarom hier het originele artikel: Weblog Bronnie Ware

Koud weer

Gisteren viel de start van de dag een beetje tegen.

Om een voorlopig onbekende reden wilde de auto niet starten (accu leeg) maar met de hulp van buurman Cor en onze superdikke startkabels (bedankt Wil en Jaap) liep hij direct weer. Ik heb gelijk maar een rondje naar Abanilla gereden om de post op te halen en weer een Intercambio met Vanesa te houden.

De rest van de (mid)dag hebben we rustig aan gedaan, lekker bij de haard gezeten en een borreltje gedronken.

De bult in mijn nek is al een stuk kleiner en ook niet meer gevoelig. Vanochtend heb ik het laatste tablet van de antibioticakuur ingenomen, het lijkt erop dat het de goede kant op gaat.

Vandaag gaan we wat boodschappen doen en ga ik kijken of ik wat klusjes kan oppakken. Vanwege de lage temperatuur en de sterke wind stel ik het lasklusje voor Ian en Peta nog even uit, maar wellicht kan ik wel naar onze lekkende douchekraan kijken.

Ook de nieuwe inverter voor de windmolen moet nog een beetje anders ingesteld worden.

Weer thuis

Na een vlotte rit naar het vliegveld, het zonder problemen inleveren van de huurauto en het op tijd vertrekken van de vlucht waren we blij weer op weg naar huis te zijn.

Natuurlijk: we vonden het geweldig alle vrienden en familie weer even te zien maar konden ook gelijk weer het jachtige karakter van Nederland ervaren.

Voorbeeld: Ik reed met de auto een stukje achteruit omdat ik mogelijk iets te ver de weg was opgereden, maar onmiddellijk begon de dikke Audi Q7 -die overigens ruim 2 meter achter ons stond- luidkeels te toeteren.

Ja, ja, dacht ik nog, heb je je pilletjes wel onder handbereik??

Anyway, wij kwamen op Alicante door de laatste deur gelopen en buurman Cor kwam ook gelijk aanlopen. Hij bracht ons weer naar huis terwijl we bij smid Antonio even een tussenstop maakten om te kijken of het materiaal wat besteld was al klaar lag.

Het materiaal voor Cor lag al klaar en dat van mij zou vanmiddag klaar zijn, dus zijn we er vanmiddag gelijk weer samen op uit getrokken om het op te halen. Verder heb ik vanmiddag het papierwerk voor de verzekering opgestart, maar dat zal nog wel een paar dagen duren voordat dat geregeld zal zijn.

Het goede nieuws? We zijn weer thuis!

Samen met Oma

Hier weer even een tussenstand.

Dachten we mooi af-en-toe een ´open´ internetverbinding te kunnen gebruiken in Tiel, lijkt het er nu toch op dat afgelopen weekend een handig iemand is langs geweest, om ook bij die laatste verbinding de beveiliging aan te zetten.

Na onze laatste klusjes in Woerden afgelopen maandag, zijn we gisteren bij de moeder en tante van Joke in Leiden op bezoek geweest. Vandaag zijn we bij Thom en Wilma op bezoek en ook daar gaan we nog snel allerlei kleine bezoekjes afleggen om nog dingetjes te regelen.

Vanavond gaan we met zijn vieren lekker eten om morgenochtend weer terug naar Spanje te vliegen.

Op de foto is te zien hoe de kleine man bij Oma op het krukje klimt, hij wil even laten zien waar het allemaal staat, zullen we maar zeggen.

In het zicht

Gisteren (zondag) zijn we van mijn zus in Rotterdam vertrokken naar de zus van Joke in Alphen.

Daar hebben we bijgekletst en ook erg lekker geluncht waarna we tegen het eind van de middag weer naar Tiel zijn gereden.

Vandaar zijn we na een korte tussenstop doorgereden naar Maasbommel, waar we vrienden van ons bezocht hebben. Een kopje koffie, een drankje en vooral ook veel gezellig kletsen maakte dat de tijd voorbij vloog.

Vanochtend zijn we vanuit Tiel weer naar Deniece in Woerden gereden voor een tweede gedeeltelijke klusdag. Door de planken voor de kookplaat en de oven is er weer veel ruimte op het aanrecht gekomen. En ja, de oven heeft een kinderslot.

Fysieke status: Ik was in orde toen ik Spanje verliet, ergens in de nacht van vrijdag op zaterdag openbaarde zich -zoals de arts op de eerste hulp in het ziekenhuis het noemde- een knetter-vette ontsteking.

Ik heb ondertussen een antibioticum gekregen wat ik mag combineren met Ibuprofen, het wachten is nu op het gaan minderen van de zwelling. Normaal gesproken zou er maandag / dinsdag resultaat te zien moeten zijn.

Ziekenhuis

Afgelopen nacht werd ik om kwart voor zes wakker met een bult in mijn nek ter grootte van een ei.

Groot, dik, erg warm en kloppen. Met twee paracetamols erin heb ik de ochtend afgewacht waarna ik contact heb gezocht met de  "Europeesche" waar we een doorlopende reisverzekering hebben.

Die mensen zijn vakkundig en werken uiterst gestructureerd. Een korte tijd later had ik een dossier nummer, telefoonnummers, faxnummers, noem maar op.

Om er naar te laten kijken moest ik naar de Eerste Hulp van het ziekenhuis, maar daar kom je niet zomaar binnen. Omdat wij natuurlijk geen Nederlandse ziektekostenverzekering of huisarts hebben moet je eerst een soort van instaptarief afrekenen, daarna kwam wel de normale zorg op gang en kreeg ik na een onderzoek een recept voor een breed spectrum antibioticum mee.

Uiteraard was de apotheek van het ziekenhuis dicht en moest Joke naar de nachtapotheek ergens in het centrum van Rotterdam, maar het is uiteindelijk allemaal goed gekomen. Dinsdag krijgt één en ander een vervolg omdat dan de SOS dienst van de "Europeesche" gaat kijken of ze contact kunnen krijgen met onze Spaanse ziektekostenverzekering.

Vrijdagklusjes

Vrijdag hebben we allerlei klusjes gedaan bij Deniece in Woerden.

Joke was van het oppassen en koken, ik heb me vooral op de klusjes gericht, maar Joke heeft uiteraard ook bij de klusjes geholpen.

De foto was een tussenmomentje waarbij ik samen met het "guitenkoppie" op de PC naar Bumba zit te kijken

Bliksembezoek

Vanochtend om kwart voor 5 -de wekker liep om 10 voor 4 af- heeft buurman Cor ons naar het vliegveld gebracht voor een kort bezoek aan Nederland.

Er was geen kip op de weg en het was nog stikke-donker, maar onderweg zagen we schuin achter ons de zon opkomen.

We hebben een druk schema wat direct vanochtend al begon met het afleveren van één van de inverters van de windmolen bij de leverancier.

P.S. de niet zo legale, via Ebay in China gekochte, maar Oh Zo Sterke 1000mW WiFi adapter zorgt ervoor dat we nu in Tiel zonder problemen kunnen meeliften op een onbeveiligd netwerk met wel 80% signaalsterkte....

Wen er maar aan

Veel dingen hier in Spanje gaan echt anders.

Waar in Nederland de post vrijwel overal aan huis komt is dat hier -zodra je ook maar net buiten het dorp woont- niet het geval.

Drinkwater, in veel gevallen de gewoonste zaak van de wereld, maar hier dus niet. Ook hier weer hetzelfde: ook al is je huis legaal gebouwd, als je een aansluiting op het drinkwaterleidingnet wilt zul je de aanleg daarvan meestal zelf moeten betalen.

In ons geval is die aansluiting bij de bouw niet aangelegd maar is gekozen voor een drinkwaterdeposit. Wij hebben een 19m3 tank in de grond liggen die we met enige regelmaat moeten laten vullen. Wat daarbij als extraatje om de hoek komt kijken is, dat we dus ook zelf een pomp moeten hebben om het water onder druk naar het huis te pompen.

Een bijkomend voordeel is dat we dus -zoals in Nederland- geen vastrecht, meetkosten, administratiekosten en andere onzinkosten betalen, wel is ons water duurder waardoor we er bewuster mee omgaan.

Een tijdje geleden viel me op dat de vloer van het huisje waar die pomp geplaatst is, vochtig was. Ook zaten er gesmolten stukken plastic aan de buitenkant van de drukschakelaar op de pomp. Kortom: een volgende reparatie kwam in beeld.

Wij hebben gekozen om de drukschakelaar te vervangen (€ 85,-) en daarna te kijken of de oude eventueel nog te repareren zou zijn. Nu had Ivan ook een goedkoper exemplaar drukschakelaar, maar daar had hij toch met enige regelmaat een garantiegevalletje mee, daarom kozen wij voor het betere, duurdere exemplaar.