Probleem

De wereld zit vol met problemen, maar er is nu een echt probleem. Dat wil zeggen, Joke heeft een probleem.

Zij is namelijk verzot op Sodoku's oplossen en toen ik deze tegenkwam -waarvan gezegd werd dat hij echt heel moeilijk was- wilde ze die natuurlijk gelijk 'even' oplossen.

Nou, dat gaat niet zo één-twee-drie lukken, kan ik jullie melden. Deze puzzel is door een wetenschapper gemaakt en is volgens hem de moeilijkste ter wereld tot nu toe. Hij heeft hem namelijk zo weten te ontwerpen dat er wel 8 oplossingen mogelijk zijn. Hierdoor kun je aan de ene kant van de puzzel beginnen aan een mogelijke oplossing en ergens anders in de puzzel ook, maar dat kan dus één van de andere oplossingen zijn waardoor het samen niet gaat werken....

Ik wens jullie allemaal veel succes!!

Meer informatie over deze puzzel (en voor de opgevers de oplossing!) is hier te vinden.

Speelse Pusito

Op ons oppasadres hebben we bijna geen klusjes te doen. Een enkele deur die klemt en kijken naar het antennesignaal, maar verder eigenlijk niets. Daarom wordt er -als we thuis zijn- veel met de poezen gespeeld, vooral Pusito (de zoon) heeft een leuk spelletje.

Er is een leren lipje van een tas wat hij -als je het weggooit- weer gaat zoeken. Als het nu maar lekker ver weg verstopt tussen de dozen en flessen terecht komt vindt hij dat leuk, als beloning brengt hij het lipje dan ook helemaal bij je terug zodat je het nog een keer kunt weggooien.

Als je het op een te makkelijke plek gooit haalt hij het wel op, maar laat dan alleen maar zien dat hij het heeft en laat het lipje vervolgens vallen. Als je dan verder wilt spelen moet je dus zelf opstaan om het te pakken. Ja, een beetje houding heeft hij wel, die Pusito.

Op zoek naar een batterij SR-920-SW

 

Nu deden we het al rustig aan, maar de laatste dagen ging de tijd wel heel langzaam. Niet dat de aarde langzamer was gaan draaien, maar het batterijtje van mijn duikhorloge was leeg. Nu is het een iets groter batterijtje dan je in veel andere horloges tegenkomt, dus moesten we echt op zoek.

Vandaag is dat niet gelukt, maar de komende dagen moet dat toch een keer lukken. Vanochtend zijn we hiervoor wederom naar El Vendrell getogen. Daar was wel markt, maar dit keer alleen de groente- en fruitmarkt, dus geen stalletje met horloges. Wel waren de bezoeken aan drogist en de kledingzaken succesvol (volgens Joke dan).

Wij gaan weliswaar met de auto op pad, maar ook het openbaar vervoer lijkt hier goed geregeld, je kunt met de bus zo'n beetje overal naartoe. Kom je toch met de auto, dan is op de parkeerplaats rekening gehouden met mensen die bij het parkeren de rem niet op tijd kunnen vinden, er is een echte grintbak aangelegd.

Voor onze lunch wilden we naar één van onze andere favorieten van twee jaar geleden, El Jardi in Banyeres. Maar die bleek op dinsdag gesloten, dus kwamen we bij El Marinada in Llorenç terecht. Ook daar hebben we dit keer weer goed gegeten. Wel moeten we wennen aan de ruimere porties die hier geserveerd worden, na afloop zit je echt vol.

Nu we weer thuis zijn begint het in de verte te rommelen, er zou wel eens een onweersbui onze kant op kunnen komen. De poezen lagen precies als bij ons vertrek in dezelfde stoel te pitten, wat een leven hebben die beestjes toch. Wel hadden ze dorst zo lieten ze ons weten.

 

(Chocolade) dromen zijn bedrog

 

Vanochtend begon met een wandeling door het dorp en in één van de lokale gelegenheden een kopje koffie. De straatjes zijn soms zo smal dat je alleen in een spiegel kunt zien wat er om de hoek komt aanrijden. Na weer terug omhoog gewandeld te zijn hebben we ons klaar gemaakt voor de lunch.

We zijn via El Vendrell vertrokken, daar hebben we eerst gepind en getankt, aansluitend zijn we naar La Granada del Penedés gereden om daar bij Restaurant SuMoll weer lekker te gaan smikkelen.

Eigenlijk moeten we dit adresje geheim houden, want je krijgt hier werkelijk uitstekend te eten, geweldige bediening (je mag niet eens je eigen wijn inschenken, dat wordt voor je gedaan) de tafels zijn  gedekt met gesteven, stoffen lakens en je bestek wordt -voordat je gaat eten- nog even opgewreven. Ook aan het serviesgoed is aandacht besteed en de wijn wordt aan tafel opengemaakt en in een koeler naast je tafel gezet en uiteraard liggen er ook echte servetten en niet van die papieren dingen. De ruimte waar je zit heeft uitzicht over de bij het restaurant behorende wijngaarden en is ook zeer stijlvol ingericht.

Nu hoor ik jullie denken: Ja, van dat soort restaurants ken ik ook wel.

Het verschil is echter dat dit alles past in het kader van een Menu del Día. Het menu waar ik het hier over heb kost wel helemaal € 13,95 + 8% IVA en is zonder koffie, maar het is echt af. In het gedeelte waar wij zaten liep één ober, en die hield echt alles in de gaten. Je wordt door een soort van hoofd-ober naar je tafel gebracht, die kwam later ook onze bestelling opnemen, maar verder werd alles door die ene man gedaan. Hard werken maar altijd glimlachen.

Mijn toetje -wat nu natuurlijk ineens dessert heet- wil ik jullie niet onthouden. Als je van chocolade houdt is het een soort van natte chocoladedroom. Pure chocoladesaus met daarin een schep chocolademousse en een bolletje chocolade-ijs ernaast met een chocoladetruffel er boven op. Echt helemaal jummie was dat!

Markt op zondag

 

We wisten nog van de vorige keer dat er op zondag een markt is in Santa Margarida y Els Monjos, daarom zijn we bijtijds op pad gegaan zodat het nog niet zo warm zou zijn. Joke heeft een shirtje gekocht en als Almuerzo hebben we geroosterd stokbrood met tomaat en olie gegeten, uiteraard met wat koffie erbij. Ik weet het, die koffie op dat tijdstip is niet erg Spaans, maar dat vinden we nu eenmaal lekker.

Aansluitend zijn we een stukje teruggereden om bij Sant Salvador op het strand te gaan liggen. Het was gezellig druk (veel Spaanse families en geen toeristen) en ook het zeewater was nog heerlijk, we schatten zo'n 27-28 graden.

Voor de lunch zijn we weer verkast. Nog een klein stukje zuidelijker ligt het plaatsje Coma Ruga, daar hebben we in Restaurant Alaska een weekendmenu genuttigd. Dit restaurantje ligt in één van de straatjes waar nog veel meer eettentjes zijn, maar gelukkig wel in de schaduw. Door het overdekte terras zit je koel en toch buiten. We hadden allebei een heerlijke salade, Joke had kip en ik nam Sepia van de gril, dit alles vergezeld van een lekker flesje witte wijn.

Tancat

Er gaat ook wel eens iets mis. Hadden we ons verheugd op de lekkere tapas bij Cafeteria "El Niu", is tie vandaag gesloten.

Na een rondje door de stad zijn we op het grote plein bij een eethuisje terecht gekomen waar we ook erg lekker gegeten hebben.

Het is wel weer wennen: overal om je heen hoor je mensen praten, maar we kunnen er ineens bijna niets meer van verstaan.

Dat heb je als je in Catalonië of Valencia bent, dan spreekt de bevolking overwegend ineens hun eigen taal. Dat lijkt alleen maar een heel klein beetje op Spaans, maar het is dus echt anders. Andere woorden, heel andere uitspraak en vooral ook andere grammatica.  Ongeveer hetzelfde als een rasechte Rotterdammer in hartje Friesland.

Uitgerust

Vanochtend hebben we lekker uitgeslapen en rustig ontbeten. In de loop van de ochtend zijn we richting El Vendrell gegaan en hebben daar -wederom op ons gemak- wat door het stadje gewandeld. Alles was er nog, wel waren er wat nieuwe restaurantjes en terrasjes, maar de gemoedelijke sfeer van 2 jaar geleden hing er nog helemaal.

Nadat we daar koffie gedronken hadden zijn we richting L' Arboς gereden om wat wijn in te slaan, van daar uit hebben we geprobeerd een binnendoorweggetje terug naar Albinyana te vinden. Nou, dat is niet helemaal gelukt maar we hebben wel weer een mooi stuk van de omgeving gezien.

Thuis hebben we gewoon wat boterhammen met kaas en worst gegeten van het lekkere brood wat Leonne nog gebakken had voordat ze naar Nederland vertrok. 's Middags was zoals gebruikelijk om uit te buiken en uit te rusten.

In de loop van de middag belde Deniece op ons "vaste" nummer. Doordat ook hier een internetverbinding beschikbaar is zijn we gewoon op hetzelfde nummer bereikbaar, alleen gaat het bellen hier nu met de computer in plaats van met een telefoon. Moeder en dochter waren wat verbaasd over de techniek, maar hebben toch lekker zitten kletsen.

Vanavond gaan we tapas eten in "El Niu", een tapasrestaurantje in de buurt van de overdekte markt in El Vendrell.

De eerste dag

Vandaag begon onaards vroeg, wat eigenlijk zoveel wil zeggen als: "We zijn het niet meer gewend."

 

Om kwart voor 6 liep de wekker af, want Leonne vertrok om 10 over negen; ze moest er ongeveer twee uur van te voren zijn (ze had een heuse koffer die ze in moest checken) en het is ongeveer één uur rijden naar El Pratt, het vliegveld van Barcelona. Er was koffie, maar die hielp niet echt, er was yoghurt, maar dat hielp ook al niet, maar we hielden ons groot en hebben haar prima op tijd afgeleverd.

Daarna weer terug naar de poezen om nog een keertje te ontbijten (= meer koffie) waarna we op pad zijn gegaan. We hebben de markt in Montblanc bezocht en zijn daarna via Valls weer richting El Vendrell gereden. Daar was op een industrieterrein een (voor ons) nieuw restaurantje geopend (4d8, Quattro de Huit) wat we gingen proberen.

Onze mening? Prima eten, lekker voorafje maar de koffie is niet inbegrepen in het Menú, en € 1,45 voor een Cortado klopt domweg niet!

Vervolgens wat boodschappen doen en 's middags uitbuiken op het terras met tussendoor een dutje, wat foto's maken van de poezen, weer een bakkie en de dag zit er weer bijna op.

Uit logeren

 

Vandaag zijn we vertrokken om een paar dagen uit logeren te gaan en tevens op de katten op het logeeradres te gaan passen. We hebben een mooie rit gehad en hebben ook hier een fantastisch uitzicht. We zijn neergestreken in een klein, gemoedelijk dorpje in Catalunia, genaamd Albinyana.

De eerste oppaspoes die vandaag op de foto wilde was Pusito. "Hij" is de zoon van Pusita en de broer van Luna die we morgen alletwee op de foto gaan zetten.

Energie in bedrijf

Vandaag doen we even geen klussen. Vanochtend zijn de buren op de koffie geweest en tussen de middag zijn we een hapje gaan eten een stukje voorbij Barinas richting Fortuna. Vanmiddag zijn we aan het ruimen geweest zodat het rondom het huis weer netjes is. Er stond nog allerlei verpakkingskarton en ook het oud papier hebben we weggebracht. Joke heeft het zwembad schoongemaakt en de strijk weggewerkt. Nog even en dan is er niets meer te doen?? Alhoewel, nu is ze wel weer in de tuin bezig.

Het is lekker weer, de zon schijnt op de zonnepanelen en 's middags stak er een aardig briesje op dus ook de windmolen kan lekker draaien.

 

P.S. "De doif ist Tot"