Weer een dag hard werken

Vandaag zijn we weer volop bezig geweest met inpakken en opruimen. Onze aandacht was vandaag helemaal gericht op de zolder. Alle backup's waren klaar, dus het netwerk kon worden stilgelegd en afgebroken. Ook de PC van Leo die de spil in het web was, kon worden afgesloten. De PC wist waarschijnlijk niet wat hem overkwam, die heeft de laatste maanden onafgebroken gedraaid, en nu werd hij zomaar helemaal uit gezet en afgekoppeld. We hebben nu alleen nog één laptop en één printer beneden in de woonkamer staan. Alles van zolder is nu ingepakt, alles wat in dozen past is nu een verdieping lager, dus het wordt al behoorlijk leeg op zolder. De bureau's zijn gedemonteerd, dus voor het eerst in jaren kunnen we weer rondjes lopen om het trapgat heen. Ook van de zolder waren we een beetje vergeten hoe groot hij is. Door het gesleep met de spullen zijn we best wat moe geworden, dus vanavond lekker uitrusten en morgen de laatste loodjes.

Hollandse polders

Vandaag zijn we -terwijl de backup's van de netwerkschijven gemaakt werden- bij Henk en Riet, de ouders van Edwin, in de polder op bezoek geweest. Er is altijd een warm onthaal als we daar komen, ook zij hebben vele jaren overwinterd en gekampeerd in Spanje. Ons nieuwe woonland is dan ook altijd één van de vele gespreksonderwerpen. Wellicht gaan we ze nog een keer in Spanje ontvangen, dat zou voor iedereen een mooi moment zijn.

System down

Vanmiddag rond 2 uur is het weerstation letterlijk "uit de lucht" gehaald. We hebben het gedemonteerd en ingepakt. Het zal wel een paar weken duren voordat het weer operationeel wordt. Uiteraard zal dat dan in Macisvenda zijn. Op zich is dat wel aardig, omdat er van de duizenden weeramateurs die er zijn in Europa er niet één in die buurt zit.

Ons ToDo-lijstje wordt steeds korter, de stapel dozen steeds groter.

Het afscheid valt ons zwaar....

Verwarring bij de buren?

Vandaag houden we ons bezig met het inscannen van alle officiële documenten van het huis in Spanje. De stukken van de notaris, het eigendomsregister en alle bewijzen dat alle belastingen betaald zijn. Zodra we dat afgerond hebben worden de laatste backup's van de harde schijven gemaakt en wordt ook de laatste desktop PC afgekoppeld en ingepakt. Dan is alleen nog het notebook en de printer over.

De afgelopen dagen hebben we van Thom en Wilma een auto kunnen lenen, maar gistermiddag zijn we op vliegveld Weeze (net over de grens bij Boxmeer) onze huurauto op gaan halen. Op die manier kunnen we op de dag van vertrek zelf 's ochtends heel vroeg naar het vliegveld rijden, ook de komende week hebben we dan vervoer om nog wat mensen op te zoeken.

We denken dat de buren nu wel licht in verwarring zijn: "Hollanders die naar Spanje gaan, en nu komen er Duitsers naast ons wonen??"

Duikteam Mirounga clubdag

Gisteravond zijn we naar de traditionele, jaarlijkse barbeque van duikteam Mirounga geweest, deze is altijd het eerste weekend van september. Ik ben al jaren lid van deze vereniging waar ik duiken heb geleerd. Het trainen door mij is er het afgelopen jaar echter helemaal bij in geschoten. Toch blijf ik lid, om mogelijk als we een keer in Nederland zijn een keer gezellig mee te zwemmen/trainen op de vrijdagavond, of een eventuele duikreis natuurlijk. Het was weer als vanouds, de openingstoespraak van de voorzitter, het voorzichtig informeren naar de op handen zijnde duikreis komend voorjaar en natuurlijk de opening van de barbeque. Het vlees was weer van hoge kwaliteit en het vuur brandde goed, iedereen liet het zich prima smaken. Ook de oude horecakoelkast deed het nog steeds erg goed! Het was leuk om weer eens bij te kletsen met iedereen.

Uitersten

Vandaag hebben we de grens opgezocht, we zijn helemaal tot het uiterste gegaan. De ruimte die het verst weg is, is verhuisklaar!

Dit is het tuinhuis. Het is leeggehaald en schoongemaakt, alleen de noodzakelijke spullen die achterblijven voor het tuinonderhoud staan er nog in. Op deze manier hoeven de verhuizers niet via de woonkamer en door de tuin te lopen. Het meeste staat nu klaar in de garage, alleen het tuinbankje en twee tuinstoeltjes staan nog in de woonkamer. We waren bijna vergeten hoe ruim het eigenlijk is.

Let there be light

Vandaag was een dag vol verlichting. In de garage worden nu langzaamaan de laatste spullen in dozen ingepakt. Daar hoorde vandaag ook de reserve voorraad lampen en verhuisfittingen bij. Omdat er in Tiel een aantal lampen zijn die we in Spanje willen gaan ophangen, ben ik samen met Joke door het huis gegaan om die lampen die naar Spanje gaan, eraf te halen en een enkele lamp te verhangen. Waar nodig wordt een lamp vervangen door een fitting met een peertje. De meeste lampen blijven echter hangen, maar het gaat nu wel echt op verhuizen lijken: hier en daar kale peertjes aan het plafond, het huis vol dozen en lege kasten. In het kader van de verkoop blijven in de belangrijkste ruimtes (woonkamer, keuken toilet, badkamer, grote slaapkamer, etc.) gewone, nette lampen hangen. In het kader van verlichting is ook het lampje van de linker koplamp van de geleende auto vervangen, dat gaf gisteravond op weg naar huis de geest.

Agenda: Vanavond na een glaasje koele, Spaanse wijn het kleed in de woonkamer oprollen. Joke zegt dat ze morgen ramen gaat zemen!?

40 dozen extra?!

Afgelopen maandag werd het duidelijk, we hadden dozen te weinig. We hebben een schatting gemaakt van wat we nog in gaan pakken en kwamen op circa 30 dozen extra. Vanochtend kregen we 40 extra dozen en een rol noppenfolie bezorgd waardoor we gelijk weer aan de slag konden. Op zolder is nu één bureau gedemonteerd, de computer van Joke is ingepakt en de kasten -op één na- zijn leeg, ook de koffers zijn in gebruik genomen om de meer kwetsbare spullen in op te bergen. Vanavond na het eten gaan we via de Makro naar Jermain, Marieke en Deniece om te zien hoe ze de kerstspullen gaan verdelen. Nu maar hopen dat het allemaal in de wagen gaat passen.

Mensen opzoeken

Gisteren hadden we tijd en konden we aandacht besteden aan het bezoeken van mensen die we eigenlijk te weinig zien.

Zo zijn we bij vrienden van Joke op bezoek geweest. Die zien we soms maar één keer per jaar, maar zoals Joke het treffend wist te omschrijven: "Als we daar zijn is het altijd net of we een gesprek wat we gisteren hadden weer oppakken.".

Ook zijn we bij een tante van Leo geweest. Ook hier was het erg gezellig, we hebben over allerlei dingen -vooral de leuke- weer bijgekletst. Ook werden we door haar uitgenodigd om met zijn drieen te gaan wokken. Die uitnodiging hebben we graag aangenomen, we hebben erg lekker gegeten. Het is geweldig te zien hoe zij, met haar ruim 80 jaar, de auto vlot achteruit uit de garage stuurt en voor ons uitrijdt naar de chinees. Wat mij betreft is zij het levende bewijs dat mensen gemaakt zijn om te bewegen en te genieten.

Dragan en de enkele reis Kroatië

Gisteravond kwam het afscheid van de Golf in een stroomversnelling. Vanuit particuliere kopers was er helemaal geen belangstelling voor de auto. Op zich is dat niet zo gek, want hij was door ons al ruim over de 250.000 km gereden.

Wel werden we regelmatig gebeld door handelaren. Sommigen waren echt brutaal en boden de helft van wat we uiteindelijk gekregen hebben, anderen leken een meer reëel bod te doen. Zo hadden we gisteravond een afspraak met Dragan uit Kroatië. Hij kwam met twee vrienden naar de auto kijken en wilde hem wel hebben. De vele kilometers waren geen probleem, en verder zag hij er goed uit. We werden het eens over de prijs, maar hoe de auto over te dragen was wat lastiger. Hij wilde de auto in zijn geheel betalen, hij zou dan de kentekenplaten en de papieren meenemen om daarmee vandaag de exportpapieren in orde te maken. De auto en de sleutels zouden bij ons blijven, totdat hij terugkwam en ons de vrijwaring zou geven. Dat vonden we toch een beetje een eng idee.

Het alternatief was dat wij vandaag naar de vroege handelarenmarkt in Utrecht zouden komen met de auto waar hij ook zou zijn. Daar zouden we dan samen de papieren en de vrijwaring in orde maken, waarna wij met het openbaar vervoer terug zouden gaan. Dat klonk beter. Zo gezegd, zo gedaan. Natuurlijk stonden we als vanouds in de file rondom Utrecht, maar we kwamen goed bij de veemarkthallen aan.

Daar wisten we niet wat we zagen. Honderden handelaren: Slowenen, Kroaten, Bulgaren, Moldaviers, Polen, Tjechen etc. liepen daar als mieren door elkaar. Er stonden 4 rijen dik mannen met kentekenplaten te wachten om exportkentekens aan te vragen. De platen daarvoor worden -na inlevering van de Nederlandse platen- ter plekke gefabriceerd en op de auto's geschroefd. Ruim 600 wagens per week worden zo vervolgens naar hun nieuwe thuisland gereden. Daarnaast wordt nog zo'n zelfde hoeveelheid wagens zonder exportkentekens uitgevoerd, die rijden niet zelf, maar worden op trailers geladen en op die manier vervoerd.

Onze handelaar Dragan vertelde dat als je een normale baan had in Kroatië ongeveer € 400 - € 500 per maand verdiende. Hij kon één auto op een trailer meenemen, en liet er meestal twee, soms 3, door mensen rijden. Per auto kon hij gemiddeld zo'n € 500,- verdienen, alleen waren ze wel vaak en lang van huis. Maar voor zijn gezin pakte dit toch beter uit dan een normale baan.

Alles werd netjes geregeld, er werd contant betaald. Er is daar een kantoor waar alle RDW zaken geregeld worden, we kregen een complete set met de vrijwaring, een overschrijfbewijs en kopie van zijn paspoort.  Nadat we afscheid genomen hadden zijn we toch maar snel naar het postkantoor gegaan om het geld te storten. Alle briefjes van 500, 200 en 100 werden op echtheid gecontroleerd, gelukkig waren ze allemaal in orde. We hebben er in Utrecht een kopje koffie op gedronken en zijn met de trein terug naar Tiel gegaan. De Golf is nu met kenteken 9RP‑145 onderweg naar Kroatië. Er is weer iets van onze lijst geregeld.